İş Güvencesinin Kapsamının Daraltılması: 2002–2003 Dönemi
İş Güvencesi Tartışmalarının Dönüm Noktası: 4857 Sayılı İş Kanunu
10 işçi eşiğinden 30 işçi eşiğine: kapsamı daraltan tarihsel değişiklik
Türkiye'de iş güvencesi tartışmalarının önemli dönüm noktalarından biri, 2003 yılında 4857 sayılı İş Kanunu'nun kabul edilmesi sürecinde yaşandı. Bu süreç, işçi ile işveren arasındaki fesih güvencesinin sınırlarını yeniden çizen kritik bir aşama olarak kayıtlara geçti.
4773 Sayılı Kanun Dönemi
İş güvencesine ilişkin düzenleme, 9 Ağustos 2002 tarihinde kabul edilen ve 15 Ağustos 2002 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 4773 sayılı Kanun ile yapıldı. Bu düzenlemeyle, belirli koşullar altında işverenin iş sözleşmesini feshederken geçerli bir sebebe dayanması şartı getirildi. Düzenlemede iş güvencesinden yararlanma bakımından 10 işçi sınırı esas alındı.
2003 Görüşmeleri ve Eşiğin Yükseltilmesi
Ancak 2003 yılında yeni İş Kanunu'nun TBMM'deki görüşmeleri sırasında iş güvencesinin kapsamı bakımından önemli bir değişikliğe gidildi. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinde, iş güvencesi hükümlerinin uygulanması için işyerinde en az 30 işçi çalıştırılması şartı kabul edildi. Böylece önceki düzenlemedeki 10 işçi sınırının yerini 30 işçi sınırı aldı.
İş güvencesinden yararlanma bakımından esas alınan ilk çalışan sayısı sınırı.
TBMM görüşmeleri sırasında kabul edilen yeni sınır; kapsamı daralttı.
TBMM, 4857 sayılı İş Kanunu'nu 22 Mayıs 2003 tarihinde kabul etti. Kanun, 10 Haziran 2003 tarihli ve 25134 sayılı Resmi Gazete'de yayımlandı.
Kaynaklar
- TBMM - 4773 sayılı Kanun kayıtları
- TBMM - 4857 sayılı İş Kanunu kayıtları
- TBMM - 4857 sayılı Kanunun kabul edilen metni: Özellikle 18. madde